สุดท้าย กอดตัวเองพูดคนเดียวกับท้องฟ้า
ปิดประตูไม่ให้ใครอยากค้นหา
ปล่อยให้น้ำตา เหือดหาย
ให้หัวใจ เหนื่อยล้า
หยุดเวลาให้เดินไปอย่างช้าๆ
หยุดความจริงให้มันไกลอย่าถามหา
เรื่องที่แล้วมาก่อนนี้ อย่ารื้อมัน
จบแล้ว ให้มันเป็นแค่วันวานแห่งฝันร้าย
อย่าไปจำให้รบกวนให้ปวดใจ
วันเมื่อวานที่ใจสั่นไหว แค่เคยเสียใจ
ไม่รู้ ว่าฉันต้องทนอยู่ไปถึงไหน
กว่าฉันจะทำอย่างเคยคิดไว้
ผ่านวันร้ายๆ เห็นเธอเดินจากไป อย่างไม่เหงาใจ
ไม่รู้ ความเหงาจะคอยปลอบโยนฉันไหม
ความรักจะยังอยู่กับฉันไหม
ผ่านวันพรุ่งนี้พบเจอวันต่อไป
อย่างไม่เหงา คนเดียว
พรุ่งนี้ ตื่นขึ้นมาพร้อมลืมตาจากฝันร้าย
เปิดประตูรับความจริงที่สูญหาย
เมื่อหยดน้ำตาสุดท้าย สลายไป กับฟ้า
ปล่อยเวลาให้เดินไปอย่างช้าๆ
ปล่อยตัวเองไว้ลำพังเพื่อถามหา
เรื่องที่แล้วมาก่อนนี้ กลับย้อนมา
จบแล้ว ให้มันเป็นแค่วันวานแห่งฝันร้าย
อย่าไปจำให้รบกวนให้ปวดใจ
วันเมื่อวานที่ใจสั่นไหว แค่เคยเสียใจ
ไม่รู้ ว่าฉันต้องทนอยู่ไปถึงไหน
กว่าฉันจะทำอย่างเคยคิดไว้
ผ่านวันร้ายๆ เห็นเธอเดินจากไป อย่างไม่เหงาใจ
ไม่รู้ ความเหงาจะคอยปลอบโยนฉันไหม
ความรักจะยังอยู่กับฉันไหม
ผ่านวันพรุ่งนี้พบเจอวันต่อไป
อย่างไม่เหงาคนเดียว